Van buiten leek alles altijd te kloppen: een mooie carrière, een fijn gezin, sportief leven, vrienden, een goed salaris, een duidelijk pad.

Een leven zoals het “hoort”.

De onrust van binnen
Maar vanbinnen was het anders. Er zat iets wat ik niet kon benoemen. Een onrust die nooit helemaal weg was, hoe hard ik ook probeerde, presteerde of controle hield.

Misschien herken je dat.

Je doet alles wat zou moeten werken: boeken, trainingen, podcasts, reflecteren. Je bent bezig met persoonlijke ontwikkeling, maar vooral in je hoofd.

En ondanks al die kennis voel je dat het nog steeds niet klopt. Dat je vastzit, maar niet weet waaraan precies.

Mijn achtergrond
Ik groeide op in Zeeland, veel buiten, veel bewegen, veel vrijheid. Het leven was simpel. Tot mijn vader overleed toen ik elf was. Ik dacht altijd dat ik daar goed doorheen was gekomen. Sterk zijn, doorgaan, ratio erbovenop.
Maar gevoelens die niet geleefd worden, verdwijnen niet. Ze vinden een andere weg.

Ik groeide verder op, ging studeren, wilde op eigen benen staan. Ik belandde in recruitment, sales en later talentmanagement. Groei, verantwoordelijkheid, erkenning. Het werkte. Tot op zekere hoogte. Want ik bleef zoeken.

Mooi werk, team opgebouwd, zeven mensen onder mij, verantwoordelijk voor tweehonderd specialisten, goed salaris, dikke auto, leuke vrienden, verliefd, een gezin.
Het complete plaatje. Maar dat gevoel van onrust bleef. Alsof mijn lichaam aangaf wat mijn hoofd niet wilde horen.

Het breekpunt
Tot ik op een dag niet meer normaal kon functioneren. Niet op mijn werk, niet thuis. Mijn emoties zaten aan de oppervlakte en ik had er geen grip op. Frustratie, onmacht, boosheid en moe.
Mijn lichaam gaf een duidelijker signaal dan mijn hoofd ooit zou hebben gedaan.
Dat moment werd mijn keerpunt.

Een nieuwe weg: uit het hoofd, in het lichaam
Ik vond een coach die mij liet voelen wat ik zelf allang wist: ik probeerde mijn problemen op te lossen vanuit dezelfde plek waar ze waren ontstaan, mijn hoofd.

Mijn doel werd: uit het hoofd, in het lichaam. En dat werd de route.

Voor het eerst in mijn leven ging ik voelen in plaats van begrijpen. Vertragen in plaats van versnellen. Ik ontdekte dat verbinding met jezelf niet begint bij denken, maar bij ervaren.

Ontdekking van de adem
In die periode kwam ik ook in aanraking met ademwerk. Tijdens een sessie voelde ik iets dat ik jaren kwijt was geweest: rust. Niet “rust in het hoofd”, maar rust in mijn systeem. De adem bracht me terug naar mezelf.
Ik besloot een opleiding te volgen bij een van de besten in het vak. En in dat traject werd één ding kristalhelder:
De adem is geen tool om dingen op te lossen.
Het is een weg naar contact met jezelf. Naar wat er onder de oppervlakte zit.

En dat vind ik zelf zo krachtig aan de adem: je hoeft er niet over na te denken. Je lichaam geeft je precies wat je nodig hebt.

Waarom ik met mannen werk

Ik werk met mannen omdat ik zelf heb ervaren hoe moeilijk het kan zijn om echt verbinding te maken met andere mannen, voorbij het oppervlakkige en voorbij de rol die je speelt. En tegelijk heb ik ervaren hoe krachtig het is wanneer mannen onder elkaar kunnen delen zonder oordeel.

Veel mannen willen het alleen doen, vragen niet snel om hulp en blijven vooral in hun hoofd. Terwijl er juist zoveel vrijkomt als er ruimte ontstaat om eerlijk te zijn over wat er speelt.

Wat ik vaak zie, is dat mannen wel voelen dat er iets speelt. Onzekerheid, verdriet, boosheid, onrust. Maar niet goed weten hoe ze dat moeten toelaten of verwoorden. Het hoofd schiet in begrijpen, oplossen en controleren. Het lichaam blijft achter, vol spanning en vol kracht die nergens heen kan.

Daarom richt ik me op mannen. Omdat in het lijf vaak meer opgeslagen ligt dan in woorden. Omdat verzachten geen zwakte is, maar een vorm van kracht die veiligheid en verbinding mogelijk maakt. En omdat ademwerk precies daar helpt. Je hoeft er niet over te praten. Je hoeft alleen maar te ademen om ruimte te maken, om te zakken en om terug te komen bij jezelf.